Trochę o chorobie Perthesa i co jeszcze można przypadkiem znaleźć na zdjęciu rtg

Dziś trafiła do mnie suczka z podejrzeniem tej choroby. Jest to zwierzę w sumie niewiadomego pochodzenia, u swoich nowych właścicieli jest od kilku dni. Państwo wzięli suczkę z ogłoszenia. Niestety osoba z ogłoszenia jest mocno podejrzana. Tak czy owak, pies zapchlony, bez szczepień, przekazywany na szybko, pani nie udzieliła nowym właścicielom żadnych informacji. A okazało się, że pies kuleje.

Zaczęliśmy od zdjęcia rtg  – prawdopodobną przyczyną utykania i bolesności jest choroba Perthesa (choć nie nie jest to do końca typowy przypadek). Jednak szokiem było to co znajduje się pod kolanem – to śrut! Skąd się biorą ludzie strzelający do psów? Nie jestem w stanie tego zrozumieć. Suczka jest umówiona na leczenie, wszystko powinno być dobrze.

Właściciele suczki przytłoczeni sytuacją, korzystają z pomocy Fundacji Azyl. Możecie pomóc Azylowi i Soni przez wpłaty na konto.

unnamed 2
Zdjęcie robione zdjęciu, więc jakość taka sobie, ale widać, że główka całkiem inna od drugiej, no i ten śrut pod kolanem!

Przy okazji publikuję dziś artykuł właśnie o chorobie Perthesa, który już od dawna był w poczekalni.

Nad chorobą, na którą zapadają dzieci, pracowało na przełomie XIX i XX wieku wielu lekarzy, a wśród nich największe zasługi nad badaniami mieli: Arthur Legg (Amerykanin), Georg Perthes (Niemiec) oraz Jacques Calve (Francuz).

Dlatego pełna nazwa choroby zawiera aż trzy nazwiska (choroba Legga-Calvego-Perthesa) i mimo, że jest bardzo długa, to można się z nią czasami spotkać.

Jeszcze inną nazwą, jest nazwa opisowa, która od razu podpowiada, o co może w tej chorobie chodzić: aseptyczna martwica głowy kości udowej. 

Omawianie choroby zaczniemy od końca nazwy:

1. Co to jest głowa kości udowej?

Jest to ta część kości udowej, która wraz z panewką miednicy tworzy staw biodrowy.

2. Czemu dochodzi do jej martwicy?

Głowa kości udowej jest odżywiana przez krew z kilku źródeł: od strony szpiku kostnego, od okostnej, ale też przez większe naczynia krwionośne. Dokładny mechanizm choroby nie jest znany, ale jeśli ukrwienie jest niewystarczające, kość obumiera z braku substancji odżywczych, czyli dochodzi do jej martwicy. To martwica aseptyczna, bo nie biorą w niej udziału bakterie, tylko kość niejako ‘usycha’. Taka martwa kość zmienia swój kształt, przez co staw przestaje pełnić swoją funkcję prawidłowo.

3. W jakim wieku zwierzęta zapadają na tą chorobę?

Najczęściej dotyczy to zwierząt około 6-7 miesiąca życia, ale może zacząć się parę miesięcy wcześniej lub później.

4. Czy istnieją predyspozycje rasowe?

Predysponowanych ras jako takich nie ma, choć choroba uważana jest za dziedziczną. Narażone są małe rasy psów, najczęściej poniżej 10 kg w życiu dorosłym, czyli uwielbiane u nas yorki, westy, sznaucerki itp.

5702412786_dd54b96a7c_z

5. Jak się rozpoznaje i leczy tę chorobę?

Rozpoznanie lekarz stawia na podstawie objawów – nasilającej się kulawizny oraz bolesności, a czasem sztywności w stawie biodrowym. Choroba nieleczona prowadzi do znacznych zmian w stawie, zwierzę w ogóle nie podpiera się na chorej kończynie.

Do potwierdzenia diagnozy konieczne jest wykonanie zdjęcia rtg, a czasem tomografii komputerowej lub biopsji kości.

Najczęstszym sposobem leczenia jest chirurgiczne usunięcie zmienionej główki kości udowej, co może brzmieć przerażająco, ale po takiej operacji i pewnym upływie czasu zwierzę porusza się prawie zupełnie normalnie.

6. Czy można przed nią uchronić swojego zwierzaka?

Niestety nie. Możemy tylko pomóc uchronić inne psy, nie rozmnażając naszego chorego pupila. Również jego rodzice powinni być wykluczeni z dalszej hodowli.

Foto: Erich Ferdinand

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *